To + Owo: Paweł Althamer + Goshka Macuga

Paweł Althamer, Burłacy, 2012 Goshka Macuga, List, 2011 Jaka szkoda (nieprawdaż?), że ten model – pomyślany, zaprojektowany, a następnie wypromowany – z powodu utraty zainteresowania ma teraz odejść w całkowite zapomnienie, zastąpiony pewnego dnia przez kolejny projekt. Skoro jednak budynek istnieje (choć w zredukowanej formie i w sposób bardziej hipotetyczny niż realny) – dlaczego go nie wykorzystać? I…

Przestrzenie niczyje. Korespondencje Berlin-Warszawa

„W sercu kraju zieje pustką”. Pierwsze zdanie tekstu Joanny Mytkowskiej, otwierającego katalog wystawy, mogłoby posłużyć jako wstęp do interpretacji niejednej pracy z kolekcji. Idealnie wpisuje się ono w kontekst m.in. widocznego od strony pasażu przy ul. Pańskiej obrazu-wizji Joanny Rajkowskiej, projektu „Miastobagno”. Miejskie nieużytki, przestrzenie niczyje, sztuczne pustki, luki w aglomeracyjnej tkance. Przestrzenie puste w…

Tożsamość obiektu, czyli tajemne życie przedmiotów

Czy dziełem sztuki może zostać zwyczajny obiekt, tak wrośnięty w codzienność, że stał już się prawie niezauważalny? Okazuje się, że tak, co udowadniają prace Romana Stańczaka, pokazując inne oblicze pozornie tylko oswojonych przedmiotów,  posiadających w codziennej praktyce zneutralizowany status narzędzi. Materia nieożywiona, jak zwykło się niesłusznie nazywać przedmioty nas otaczające, może krzyczeć i rozdzierając „kurtynę…

Co ciągną postaci w monumentalnej rzeźbie Pawła Althamera? Rzecz o Muzeum bez siedziby.

Kiedy MSN będzie miało swoją siedzibę? Czy już zawsze będziecie w Emilce? Co to za muzeum bez budynku? Trzeba przyznać, że zwiedzający wystawę nie szczędzą nam czasem kłopotliwych pytań. Być może odpowiedzi należy szukać właśnie (nomen omen) „W sercu kraju“. Na przykład na górnym poziomie wystawy, gdzie komentarz do sytuacji Muzeum formułują „Burłacy“ Pawła Althamera…

To + Owo: Cezary Bodzianowski + Yael Bartana

Yael Bartana, Mary Koszmary, 2007 Cezary Bodzianowski, Prognoza, 2012 Ten gest mógłby być przewrotną parafrazą działań aktywistów. Wykorzystując właściwe im środki propagandy, to wyjęte z filmu Bartany zdanie mogłoby z powodzeniem figurować na banerze, zawieszonym na budynku przy Emilii Plater. Ironiczny komunikat Bodzianowskiego, mówiący o społecznej odpowiedzialności sztuki, zostałby zastąpiony przez pytanie o zobowiązania decyzji politycznych  względem…

„Wycofać się o krok i zdobyć dystans do wszystkiego, co nieustannie wydarza się z nami”. Jadwigi Sawickiej rozstrajanie kultury

Cytat z Ferdydurke Gombrowicza, pojawiający się w tytule tego tekstu, mógłby śmiało patronować konstatacji niechybnie wyłaniającej się spod naładowanego negatywnie monolitu haseł z obrazu Jadwigi Sawickiej.  Nadrzędna, autonomiczna rzeczywistość świata reklamy i mediów stanowi rozdęty worek kreowanych wciąż na nowo potrzeb, mamiących społeczeństwo konsumpcyjne. Kakofonia dźwięków i nieznośna chwilami kalejdoskopowość wizualnej warstwy reklamowej miast sławi…

To + Owo: Joanna Rajkowska + Jadwiga Sawicka

Joanna Rajkowska, Miastobagno, 2012 Jadwiga Sawicka, Nawracanie, Oswajanie, Trenowanie, 1998-2009 Te dwa dzieła możemy łatwo ze sobą skojarzyć – zarówno ze względu na ich zbliżone wymiary, jak i umieszczenie w przestrzeni wystawy – można powiedzieć, że stoją do siebie plecami. Prace zdają się korespondować ze sobą, skupiając się na problemie słów i znaczeń, powstających w wyniku ich…

Forma adekwatna do funkcji – wystawa Helmuta Jahna w SARP-ie

Przed nami już ostatnie dni trwania wystawy „Helmut Jahn. Architektura + przestrzeń miejska”. Do 12 października można obejrzeć ją w pawilonie wystawowym SARP przy ulicy Foksal 2. Helmut Jahn to jeden z najbardziej znanych i cenionych współczesnych architektów. Urodzony w 1940 roku w Niemczech, od 1966 mieszka i tworzy w Chicago, choć jego biura projektowe…

To + Owo: Slavs & Tatars + Dan Perjovschi

Slavs & Tatars, Prayway,  2012 Dan Perjovschi, Notatnik warszawski, 2013 Ten zupełnie nowy dywan, widoczny powyżej, realizuje być może w pełni intencje kolektywu Slavs and Tatars, gdyż stara się łączyć dwie kultury, dwie epoki, dwie społeczności. Jeden z fragmentów szkicu Perjovschiego, symbolizujący współczesne społeczeństwo Warszawy, został wkomponowany we wzór dywanu – elementu o nadrzędnym znaczeniu i wyjątkowej…

Jak można interpretować „ubrudzoną” serię fotografii Laurel Nakadate?

Cykl „Lucky Tiger” to rodzaj eksperymentu poznawczego. Realizując serię, Laurel Nakadate sfotografowała siebie samą, upozowaną na uwspółcześnioną Lolitę w scenerii przypominającej estetykę kiczowatych kalendarzy, muzycznych klipów czy filmów soft-porno. Fotografie artystka pokazała napotkanym przez siebie mężczyznom, których palce zostały uprzednio wysmarowane czarnym tuszem. „Brud” widoczny na obrazach to odciski ich palców – ślady męskich spojrzeń,…

To + Owo: Rafał Bujnowski + R.H Quaytman

Rafał Bujnowski, Oczodoły, 2012 R.H Quaytman, Replika „Kompozycji przestrzennej 2”  (1928) Katarzyny Kobro, 2000 Zamysł był w tym przypadku następujący: zrozumieć „powiązanie” jako pracę nad formami, liniami, strukturami i powierzchniami, obecnymi na dwóch osobnych obrazach. Zauważalne jest niepokojące podobieństwo (czy może raczej „zbieżność” będzie tu słowem bardziej adekwatnym?) między tymi dwiema kompozycjami. Bardzo łatwo można je na siebie…