To + Owo: Rafał Bujnowski + R.H Quaytman

1

assoforme1

assoformeencore

Rafał Bujnowski, Oczodoły, 2012

R.H Quaytman, Replika „Kompozycji przestrzennej 2”  (1928) Katarzyny Kobro, 2000

Zamysł był w tym przypadku następujący: zrozumieć „powiązanie” jako pracę nad formami, liniami, strukturami i powierzchniami, obecnymi na dwóch osobnych obrazach. Zauważalne jest niepokojące podobieństwo (czy może raczej „zbieżność” będzie tu słowem bardziej adekwatnym?) między tymi dwiema kompozycjami. Bardzo łatwo można je na siebie nakładać, krzyżować ze sobą, nawarstwiać. Sprawić, że formy, zaczerpnięte z jednej z nich, staną się początkiem konstrukcji następnej. Ciąć na kawałki tak, aby elementy pierwszej wypełniły jedyne otwarte przestrzenie drugiej, organizując całość jako płaską konstrukcję, prostą powierzchnię bez głębi, czyste 2D, złożone z tych dwóch elementów – które w finalnym spojrzeniu przestają być dostrzegalne.

***

Cykl “To + Owo” jest próbą powiązania między sobą, zestawienia, syntezy (a czasem także dekonstrukcji) prac, które można oglądać na obecnej wystawie “W sercu kraju” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Nie chodzi tu bynajmniej o prowokację! a jedynie o ponowne wykorzystanie, czy raczej zawłaszczenie tego, z czym miałam okazję zetknąć się na wystawie.

Zasada jest prosta – za każdym razem wybierane są dwa dzieła z kolekcji, z których wydobyty zostaje jakiś detal, fragment, pozwalający na ich powiązanie według zmiennych kryteriów (zarówno wizualnych, jak i semantycznych). Moim celem nie jest jednak poprawianie czy ulepszanie przedstawionych prac, lecz obalenie pierwszego, instynktownie odczytanego sensu dzieła – i przeprowadzenie interpretacyjnego ataku z zupełnie innej strony.

Wybranie pewnego fragmentu z jednego dzieła i przełożenie go na inne zmusza obydwie prace do rozpoczęcia wspólnego dialogu; wywołuje zachodzącą między nimi dyfuzję.

Powstała w ten sposób nowa forma przypomina słowotwórczy zrost czy zbitkę wyrazową – rodzaj neologizmu, połączenie dwóch części, wyodrębnionych z dwóch różnych słów. Poprzez pozbawienie danego elementu (dzieła) jego pierwotnego kontekstu, możemy odkryć w każdej części nowopowstałej struktury znaczenia wcześniej niedostrzegalne. Przedmiot dyskursu zostaje więc przesunięty w nowym, innym niż dotychczas kierunku.

Coraline Guilbeau

tłumaczenie: Hanna Dyrcz

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s