To + Owo: Slavs & Tatars + Dan Perjovschi

Slavs & Tatars, Prayway,  2012

Dan Perjovschi, Notatnik warszawski, 2013

Ten zupełnie nowy dywan, widoczny powyżej, realizuje być może w pełni intencje kolektywu Slavs and Tatars, gdyż stara się łączyć dwie kultury, dwie epoki, dwie społeczności. Jeden z fragmentów szkicu Perjovschiego, symbolizujący współczesne społeczeństwo Warszawy, został wkomponowany we wzór dywanu – elementu o nadrzędnym znaczeniu i wyjątkowej roli w kulturze Wschodu.

Systematyczna powtarzalność ornamentów i brak informacji o potencjalnym otoczeniu dywanu sprawiają, że przemienia się on w tapetę. Tym samym następuje odwrócenie ról; podłoga staje się ścianą – podłożem dla rysunków Perjovschiego. Wzory natomiast nie są już dekoracją bez znaczenia – to nośniki przesłania, ilustrujące dzisiejsze polskie społeczeństwo (z punktu widzenia rumuńskiego artysty).

…To opowieść o tym, jak z intymnej przestrzeni notatnika wyciągnąć refleksję, która – najpierw zawieszona na muzealnej ścianie – chwilę później roztapia się w ornamentyce orientalnego dywanu.

***

Cykl “To + Owo” jest próbą powiązania między sobą, zestawienia, syntezy (a czasem także dekonstrukcji) prac, które można oglądać na obecnej wystawie “W sercu kraju” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Nie chodzi tu bynajmniej o prowokację! a jedynie o ponowne wykorzystanie, czy raczej zawłaszczenie tego, z czym miałam okazję zetknąć się na wystawie.

Zasada jest prosta – za każdym razem wybierane są dwa dzieła z kolekcji, z których wydobyty zostaje jakiś detal, fragment, pozwalający na ich powiązanie według zmiennych kryteriów (zarówno wizualnych, jak i semantycznych). Moim celem nie jest jednak poprawianie czy ulepszanie przedstawionych prac, lecz obalenie pierwszego, instynktownie odczytanego sensu dzieła – i przeprowadzenie interpretacyjnego ataku z zupełnie innej strony.

Wybranie pewnego fragmentu z jednego dzieła i przełożenie go na inne zmusza obydwie prace do rozpoczęcia wspólnego dialogu; wywołuje zachodzącą między nimi dyfuzję.

Powstała w ten sposób nowa forma przypomina słowotwórczy zrost czy zbitkę wyrazową – rodzaj neologizmu, połączenie dwóch części, wyodrębnionych z dwóch różnych słów. Poprzez pozbawienie danego elementu (dzieła) jego pierwotnego kontekstu, możemy odkryć w każdej części nowopowstałej struktury znaczenia wcześniej niedostrzegalne. Przedmiot dyskursu zostaje więc przesunięty w nowym, innym niż dotychczas kierunku.

Coraline Guilbeau

tłumaczenie: Hanna Dyrcz

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s