To + Owo: Cezary Bodzianowski + Yael Bartana

bartana+bodzianowski

Yael Bartana, Mary Koszmary, 2007

Cezary Bodzianowski, Prognoza, 2012

Ten gest mógłby być przewrotną parafrazą działań aktywistów. Wykorzystując właściwe im środki propagandy, to wyjęte z filmu Bartany zdanie mogłoby z powodzeniem figurować na banerze, zawieszonym na budynku przy Emilii Plater. Ironiczny komunikat Bodzianowskiego, mówiący o społecznej odpowiedzialności sztuki, zostałby zastąpiony przez pytanie o zobowiązania decyzji politycznych  względem społeczeństwa.

Obecność społeczności żydowskiej pozostaje w Polsce po dziś dzień tematem tabu. Poruszenie tej kwestii w dużej skali na zewnętrznych ścianach budynku MSN spowodowałoby objęcie przez Muzeum konkretnego politycznego stanowiska w tej sprawie – pozycji (trzeba przyznać) dość radykalnej, jak na tego rodzaju instytucję.

***

Cykl “To + Owo” jest próbą powiązania między sobą, zestawienia, syntezy (a czasem także dekonstrukcji) prac, które można oglądać na obecnej wystawie “W sercu kraju” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Nie chodzi tu bynajmniej o prowokację! a jedynie o ponowne wykorzystanie, czy raczej zawłaszczenie tego, z czym miałam okazję zetknąć się na wystawie.

Zasada jest prosta – za każdym razem wybierane są dwa dzieła z kolekcji, z których wydobyty zostaje jakiś detal, fragment, pozwalający na ich powiązanie według zmiennych kryteriów (zarówno wizualnych, jak i semantycznych). Moim celem nie jest jednak poprawianie czy ulepszanie przedstawionych prac, lecz obalenie pierwszego, instynktownie odczytanego sensu dzieła – i przeprowadzenie interpretacyjnego ataku z zupełnie innej strony.

Wybranie pewnego fragmentu z jednego dzieła i przełożenie go na inne zmusza obydwie prace do rozpoczęcia wspólnego dialogu; wywołuje zachodzącą między nimi dyfuzję.

Powstała w ten sposób nowa forma przypomina słowotwórczy zrost czy zbitkę wyrazową – rodzaj neologizmu, połączenie dwóch części, wyodrębnionych z dwóch różnych słów. Poprzez pozbawienie danego elementu (dzieła) jego pierwotnego kontekstu, możemy odkryć w każdej części nowopowstałej struktury znaczenia wcześniej niedostrzegalne. Przedmiot dyskursu zostaje więc przesunięty w nowym, innym niż dotychczas kierunku.

Coraline Guilbeau

tłumaczenie: Hanna Dyrcz

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s